Permèra sason : la creacion de Nai

 
Qu’èra la nueit de la Sent-Jan e la lua que hasè un beròi clarejar, sus la Lana de Garua. Lo Menique, hart de fatiga, cercava en balas lo som. Tot d’un còp, que sentí un boheton au ras de l’aurelha. Que’s lhevè d’un saut e, autanlèu, un escut d’aur rotlè aus sons pès. Totun, la crampeta qu’èra vuèita !

 

« Diu me dau ! Qu’ei enquèra aqueste broishami ?

- N’ajas pas paur, praube Menique. Ne’m vedes pas mes que soi près de tu. Que soi lo Naion Canalhon, mandragòt de la Vath-Vielha, hilh de hada e de babau, qui hè vàder ric lo qui l’entén. Se m’escotas, qu’i aurà d’aquestes escuts tà tota la gent de Lapausa, de Senta-Cristina e de Garua. »

 

Lo mandragòt que parlè ua bèra pausa, shens hà’s véder, dinc a persuadir lo praube paisan d’anar trobar los monges de Senta-Cristina… Non sei pas çò qui s’i ei dit, aquèra nueit. Mes quauquas annadas après, au ras deu gave, los monges crompavan tèrras tà’i bastir ua vila. En sovièr de Naion, que’u balhèn lo nom de Nai. Puish, lo monde qui vivè peus costalats de Benejac, Bordèras e Lagòs, chic a chic, quitè los vilatges de Lapausa, de Senta-Cristina e de Garua, uei tots desapareishuts, tà anar poblar la navèra vila on trobè la prosperitat prometuda peu mandragòt. Lo Menique n’entenó pas mei a parlar deu Naion.

seguida